Vertalingen

Barco Negro

Zwarte Boot

In de ochtend, wat was ik bang
Dat je me lelijk zou vinden,
Rillend werd ik wakker, liggend in het zand,
Maar jouw ogen zeiden meteen dat het niet zo was
En de zon drong binnen in mijn hart.

Toen zag ik een kruis op een rots
En jouw zwarte boot die danste in het licht,
Ik zag je met de armen zwaaien
Tussen de losgemaakte zeilen,
De oude vrouwen op het strand zeggen
Dat je nooit zult wederkeren.
Gek zijn ze! Gek zijn ze!

Ik weet, mijn lief,
Dat je niet eens bent uitgevaren,
Want alles om mij heen
Zegt me dat je nog altijd bij me bent.

In de wind die het zand tegen de ruiten jaagt,
In het water dat zingt, in het vuur,
In de warmte van het bed, op de lege zeebanken,
Diep in mijn hart ben je altijd bij mij.

Oh, oh, oh,
Ik weet, oh mijn lief,
Dat je niet eens bent uitgevaren…
Want alles om mij heen
Zegt me dat je nog altijd bij me bent.

Caco Velho

Isto

Dit

Men zegt dat ik al wat ik schrijf
Óf veins of lieg. Maar nee.
’t Is enkel dat gevoel bij mij
Is wat ik mij verbeeld.
De hartslag doet niet mee.

 Al wat ik doormaak, wat ik droom,
Wat mij ontvalt en mij ontbreekt,
Is als het ware een balkon
Dat op iets anders uitzicht geeft.
Dat and’re is wat schoonheid heeft.

 Zo schrijf ik midden in
Wat niet dicht bij mij ligt,
Vrij van gevoel dat bindt,
Ernstig om wat niet leeft.
Voelen? Is voor wie leest!

 Fernando Pessoa

Brando

Zacht

 De dag is zacht, de wind is zacht.
De zon is zacht en zacht is de hemel…
Was mijn gedachte maar zo!
Was ik maar zo! Was ik maar zo!

 Maar tussen mij en de krachteloze roem
Van deze zuivere hemel en deze lucht zonder mij
Mengen zich dromen en herinneringen..
Om zo te zijn, om zo te zijn!

 Fernando Pessoa

Se o rio de fluir deixasse

Als de rivier geen stroom meer is

Als de rivier in een keer stilstaat
al het water niet meer stromen
zal de mensheid niet meer dromen
als de rivier geen stroom meer is

Als de rivier in een keer stilstaat
zal geen lied meer kunnen klinken
en glimlach niet meer blinken
als de rivier geen stroom meer is

Als de rivier in een keer stilstaat
elk gezang zal snel verstommen
geen berg ooit meer beklommen
zeeën zullen ongevuld zijn
harten zullen onvervuld zijn
als de rivier geen stroom meer is

Als de rivier in een keer stil staat
zal het denken overwinnen
fantasie nooit meer beginnen
geen lente zal meer ontkiemen
regen nooit meer striemen
als de rivier geen stroom meer is

Als de rivier in een keer stilstaat
zal geen boom zich meer vertakken
bergen zullen gaan verzakken
de liefde zou vervlakken
als de rivier geen stroom meer is…

Tekst: Marcel Verheugd

Na ribeira deste rio

Aan de oever

 Aan de oever van deze
Of aan de oever van gene rivier,
Gaan mijn dagen ononderbroken voorbij.
Niets belemmert mij, niets stuwt mij voort,
Niets geeft mij warmte of kou.

 Ik ga zien wat de rivier doet
Als de rivier niets doet
Ik zie de sporen die hij voortbrengt
In een opeenvolging achter zich aanslepend,
Van wat achterbleef.

 Ik zie en beschouw
Niet echt de rivier die voorbij stroomt,
Maar slechts wat ik denk,
Opdat het goede van hem zou maken
Dat ik niet zie dat hij voorbij stroomt.

 Ik ga langs de oever van de rivier,
Die hier of daar is,
En ik vertrouw op zijn loop
Omdat, of ik hem zag of niet,
Hij voorbij stroomt en ik vertrouwen heb.

 Fernando Pessoa

O rio da minha aldeia

De rivier van mijn dorp

De Taag is mooier dan de rivier die stroomt door mijn dorp,
Maar de Taag is niet mooier dan de rivier die stroomt door mijn dorp,
Want de Taag is niet de rivier die stroomt door mijn dorp.

 De Taag heeft grote schepen
En op haar water vaart nog steeds,
Voor degenen die in alles zien wat er niet is,
De herinnering aan de galjoenen.

 De Taag komt uit Spanje
En de Taag mondt uit in de zee in Portugal.
Dat weet iedereen.
Weinigen echter weten welke de rivier is van mijn dorpen waarheen zij gaat
En vanwaar zij komt.
En daarom, omdat zij minder mensen toebehoort,
Is vrijer en groter de rivier van mijn dorp.

 De Taag is een weg naar de wereld.
Voorbij de Taag ligt Amerika
En het fortuin van hen die het vinden.
Niemand heeft ooit gedacht aan wat ligt voorbij
De rivier van mijn dorp.

 De rivier van mijn dorp doet denken aan niets.
Wie aan haar oever staat, staat enkel aan haar oever.

 Fernando Pessoa

Vertaling: August Willemsen

Viajar

Reizen

Reizen! Landen tevergeefs aandoen!
Voortdurend anders zijn,
Geen wortels hebben voor de ziel,
Leven van zien alleen!
Zelfs niet aan mijzelf toebehoren!
Voorwaarts gaan, verder gaan
Naar de afwezigheid van het einde
En van het verlangen om het te halen!
Zo reizen is een Reis.
Maar ik maak haar zonder van mijzelf te zijn,
Meer te hebben dan de droom van het landschap.
De rest is slechts aarde en hemel.

Fernando Pessoa

Tema e voltas

Thema en variaties

 Met er werkelijk zijn
Zo veel lijden
Als in de lucht het glijden
Voortgaat van de nacht?

Moet er werkelijk zijn
Zo veel lijden
Als waait van alle zijden
Een lied door de nacht?

Moet er werkelijk zijn
Zo veel lijden
Als bij dauw bloemen spreiden
Hun geur door de nacht?

Met er werkelijk zijn
Zo veel lijden
Als mijn denken is vrij in
De wind van de nacht?

Manuela Bandeira

 

O vento da mudança

De Wind van de Verandering

 De wind blaast
Over de zee
Over de bergen
Over de vlakte

 De wind blaast
Door steegjes
Door kantoren
Scholen en winkels

 Het is de wind van de verandering,
De wind van de verandering.

De wind is voelbaar
Als een hand van licht
Die zo mild het gelaat koestert

 De wind draait het schip,
Waait een rok omhoog,
Rukt het dak van het huis
En gehoorzaamt de vleugels van een vlinder.

 Het is de wind van verandering,
De wind van verandering.

 De wind blaast
Rondom het huis,
Verzamelt gevallen bladeren,
Maar ik neem het niet waar.

 Ik besef me niet
Dat de wind me bereikt.
Ik leun uit het open raam
En staar door de lege straat.

 Het is de wind van verandering,
De wind van verandering.

 Matthijs Vermeulen (The Wind of Change)

Beleza eterna

Oneindige Schoonheid

De wolken zijn somber,
Maar aan de zuidkant
Is een beetje van de hemel
treurig blauw

 Zo, in gedachten,
Zonder oplossing te hebben,
Is er een beetje dat herinnert
Aan het hart dat bestaat

 En dat beetje is
De waarheid
Die het bestaan van eeuwige schoonheid is
Aan gene zijde van wát er is

 Fernando Pessoa

Cantai

Zing!

O maagden, die bij ondergaande Zon
Door gans verlaten straten schrijdt, al zingend!
O, dat ik ’t vurig lied beluist’ ren kon,
Dat mij naar ‘t lang verloren Thuis zal brengen…

 O zing tot mij, stem uit almacht’ge bron,
Van Zonnestralenkrans, in ’t Zeediep zinkend,
Het overvloedig licht op ’t Korenblond,
Wijn, maan, Genade: alle schone dingen!

 Ja zing, o zing, de klaarste alle zangen!
Mijn Thuis in puin: ik graaf een opening
En zoek naar oude dromen, oud verlangen

 Dat als een ademtocht bij nacht verging..
O meisjes zoet van stem en fris van wangen,
Schenk mij de rust die in uw lied is… Zing!

 António Nobre

Nederlandse vertaling: P.B. Kempe

 

Motivo

Motief

Ik zing omdat het ogenblik is daar,
uit heel mijn leven te berichten.
Ik ben gelukkig noch bezwaard:
ben dichter.
Broeder van dingen op de vlucht,
kwelling noch vreugde in mij huizen.
Wind laat mij dag en nacht de lucht
Of ik nu opricht of omver stort,
of ik mij handhaaf, mij verlies,
gaan zal of staan, lang of slechts kort,
niets weet ik. Niets.
Te zingen weet ik. Alles is mijn zang:
het eeuwig bloed, de wiekslag op en neer.
En ‘k weet dat op een dag verstomt mijn klank:
niets meer.

Cecilia Meireles